Kryminały mają coś takiego w sobie, że niezależnie od danych okoliczności, przyciągają do siebie tajemnicami a także innymi walorami. Nastrojem, charakternymi postaciami a może i dowcipem. W tym roku nastawiłam się głównie na ten gatunek i nie zawiodłam jak do tej pory. Odkryłam kilka nowych i znanych nazwisk. Właśnie jesienią wsiąkłam w dość klimatyczny kryminał Ryszarda Ćwirleja. I przyznam się szczerze, że owszem nazwisko znałam z prasy jak i z targów, ale jak do tej pory nie czytałam książek. Także to był mój pierwszy kontakt z twórczością pisarza oraz dziennikarza.
Tym sposobem w moje ręce jakiś czas temu trafiła najnowsza powieść autora pt. Grobowa cisza, która w pewien sposób przypadła mi do gustu.
Co jest takiego osobliwego w powieści? Co tu bardziej intryguje wątek kryminalny czy obyczajowy? A może jeszcze coś innego?
W Grobowej Ciszy stali czytelnicy serii trafią na Blachę czyli Mariusza Błaszkowskiego oraz prokurator Brygidę Bocian a także na Teofila Olkiewicza. Ja jako nowa czytelniczka kryminałów Ćwirleja nie miałam zbyt dużego problemu z wątkami z poprzednich części cyklu, gdyż sporo rzeczy przypomniał sam autor aby można było poznać kontekst kolejnych wydarzeń kryminalnych.
Ale z tego co się zorientowałam spotykamy w tej powieści postacie z kilku serii Ćwirleja.
Grobowa cisza porusza trzy ważne zagadki kryminalne.
Dla policji ważne jest to, kim jest człowiek, który zginął podczas polowania, w którym podobno nie uczestniczył?
A także duże śledztwo w sprawie cystern ze spirytusem wjeżdżającymi z Niemiec do Polski w dużej ilości. Czyli rozpracowanie kto I gdzie pozostawia nielegalnie zdobyty produkt?
Jak by było mało znika także dziennikarz, który napisał niezbyt pochlebny artykuł o prezesie pierwszego komercyjnego banku w Poznaniu. Czyżby to był przypadek?
Niby trzy oddzielne sprawy zupełnie nie powiązane ze sobą a jednak coś jest tu na rzeczy. Stare układy, nowe zmiany a może coś jeszcze innego?
A wszystko dzieje się w Polsce w województwie poznańskim w latach 90-tych podczas przemian gospodarczych, politycznych jak i w strukturach już policyjnych.
I nie, nie ma tu nudy. Owszem pierwsze rozdziały nie są zbyt dynamiczne ale za to bardzo rzetelnie wprowadzają w klimat Peerelu. A co za tym idzie pokazują wszelkie zależności, układy i kombinatorstwo rodaków w tych niezbyt łatwych czasach, gdy Polska przechodzi transformację w kraj kapitalistyczny. I to bardzo dosłownie. Można tu się poczuć jak w czasach dzieciństwa przynajmniej dla mojego pokolenia (X), kiedy to pojawiały się video, kasety VHS lub kupowało się na bazarkach różne rzeczy. I załatwiane były grube lewe interesy, na bazie których powstawały pierwsze polskie biznesy.
Ale późniejsza akcja idzie coraz płynniej i już do końca książki przyspiesza. A ostatnie rozdziały czyta się z zapartym tchem. Owszem czasem akcja spowalnia gdy co po niektórzy bohaterowie chcą cos ugrać także dla siebie. Choćby taki Teofil…. Lub inni policjanci z nieciekawą przeszłością.
Widać po tej powieści, że pisarz zrobił dobry research, choćby o pierwszym komercyjnym banku w Polsce lub o zmianach w nowej policji. Poza tym jak dobrze liczę, żył w tych czasach bardziej świadomie niż ja, więc wie co się wtedy działo. I co najważniejsze umiejętnie to wplótł w Grobową Ciszę.
Styl Ryszarda Ćwirleja przypadł mi bardzo do gustu, bo są tu: rozbudowany wątek obyczajowy, realni bohaterowie oraz czarny humor a co za tym idzie elementy dobrej komedii pomyłek. Oj tak. Nad tym kryminałem nawet trochę się uśmiałam co mnie zaskoczyło. I to bardzo mile. Spodziewałam się czegoś bardzo poważnego i nie do przebrnięcia a tu niespodzianka z ironicznym poczuciem humoru. Po prostu idealne połączenie. Sądzę, że także chętnie zajrzę do innych powieści autora. Tym bardziej, że pisze o czasach w których dorastałam.
Także jeśli lubicie takie klimaty prawie jak z serialu „007zgłoś się” to zapraszam Was do lektury.
W skali od 1 do 6 oceniam na 5.
Za egzemplarz recenzencki dziękuję Sztukater.pl
