poniedziałek, 16 listopada 2026

Grobowa Cisza


Kryminały mają coś takiego w sobie, że niezależnie od danych okoliczności, przyciągają do siebie tajemnicami a także innymi walorami. Nastrojem, charakternymi postaciami a może i dowcipem. W tym roku nastawiłam się głównie na ten gatunek i nie zawiodłam jak do tej pory. Odkryłam kilka nowych i znanych nazwisk. Właśnie jesienią wsiąkłam w dość klimatyczny kryminał Ryszarda Ćwirleja. I przyznam się szczerze, że owszem nazwisko znałam z prasy jak i z targów, ale jak do tej pory nie czytałam książek. Także to był mój pierwszy kontakt z twórczością pisarza oraz dziennikarza. 

Tym sposobem w moje ręce jakiś czas temu trafiła najnowsza powieść autora pt.  Grobowa cisza, która  w pewien sposób przypadła mi do gustu.
 
Co jest takiego osobliwego w powieści? Co tu bardziej intryguje wątek kryminalny czy obyczajowy? A może jeszcze coś innego? 

W Grobowej Ciszy stali czytelnicy serii trafią na Blachę czyli Mariusza Błaszkowskiego oraz prokurator Brygidę Bocian a także na Teofila Olkiewicza. Ja jako nowa czytelniczka kryminałów Ćwirleja nie miałam  zbyt dużego problemu z wątkami z poprzednich części cyklu, gdyż sporo rzeczy przypomniał sam  autor aby można było poznać kontekst kolejnych wydarzeń kryminalnych. 
Ale z tego co się zorientowałam spotykamy w tej powieści postacie  z kilku serii Ćwirleja. 

Grobowa cisza porusza trzy ważne zagadki kryminalne. 
Dla policji ważne jest to, kim jest człowiek, który zginął podczas polowania, w którym podobno nie uczestniczył?
A także duże śledztwo w sprawie cystern ze spirytusem wjeżdżającymi  z Niemiec do Polski w dużej ilości. Czyli rozpracowanie kto I gdzie pozostawia nielegalnie zdobyty produkt? 
Jak by było mało znika także dziennikarz, który napisał niezbyt pochlebny artykuł o prezesie pierwszego komercyjnego banku w Poznaniu. Czyżby to był przypadek?

Niby trzy oddzielne sprawy zupełnie nie powiązane ze sobą a jednak coś jest tu na rzeczy. Stare układy, nowe zmiany a może coś jeszcze innego?

A wszystko dzieje się w Polsce w województwie poznańskim w latach 90-tych podczas przemian gospodarczych, politycznych jak i w strukturach już policyjnych.

I nie, nie ma tu nudy.  Owszem pierwsze rozdziały nie są zbyt dynamiczne ale za to bardzo rzetelnie wprowadzają w klimat Peerelu.  A co za tym idzie pokazują wszelkie zależności, układy i kombinatorstwo rodaków w tych niezbyt łatwych czasach, gdy Polska przechodzi transformację w kraj kapitalistyczny. I to bardzo dosłownie. Można tu się poczuć jak w czasach dzieciństwa przynajmniej dla mojego pokolenia (X), kiedy to pojawiały się video, kasety VHS lub kupowało się na bazarkach różne rzeczy. I załatwiane były grube lewe interesy, na bazie których powstawały pierwsze polskie biznesy. 

Ale późniejsza akcja idzie coraz płynniej i już do końca książki przyspiesza. A ostatnie rozdziały czyta się z zapartym tchem. Owszem czasem akcja spowalnia gdy co po niektórzy bohaterowie chcą cos ugrać także dla siebie. Choćby taki Teofil…. Lub inni policjanci z nieciekawą przeszłością. 

Widać po tej powieści, że pisarz zrobił dobry research, choćby o pierwszym komercyjnym banku w Polsce lub o zmianach w nowej policji. Poza tym jak dobrze liczę, żył w tych czasach bardziej świadomie niż ja, więc wie co się wtedy działo. I co najważniejsze umiejętnie to wplótł w Grobową Ciszę. 

Styl Ryszarda Ćwirleja przypadł mi bardzo do gustu, bo są tu: rozbudowany wątek obyczajowy, realni bohaterowie oraz czarny humor a co za tym idzie elementy dobrej komedii pomyłek. Oj tak. Nad tym kryminałem  nawet trochę się uśmiałam co mnie zaskoczyło.  I to bardzo mile. Spodziewałam się czegoś bardzo poważnego i nie do przebrnięcia a tu niespodzianka z ironicznym poczuciem humoru. Po prostu idealne połączenie. Sądzę, że także chętnie zajrzę do innych powieści autora. Tym bardziej, że pisze o czasach w których dorastałam.  

Także jeśli lubicie takie klimaty prawie jak z serialu „007zgłoś się” to zapraszam Was do lektury. 

W skali od 1 do 6 oceniam na 5. 

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Sztukater.pl

sobota, 31 października 2026

Żuławskie opowieści Sylwii Kubik czyli Mennonitka i hrabia


Wakacje na Mierzei Wiślanej i wycieczki po okolicach przypomniały mi, że o tych rejonach można wiele się dowiedzieć  z powieści Sylwii Kubik. Dla niewtajemniczonych autorka pisze głównie o Żuławach i ich różnorakich mieszkańcach na przełomie różnych epok. 

Dokładnie trzy lata temu wyszła na świat jej pierwsza książka o mennonitach pt. Mennonitka i hrabia.  
I tak jak informacja na okładce podaje jest to zarówno jedyna w Polsce jak i na świecie pozycja o tej nacji. 
Dlatego tym bardziej byłam zaintrygowana wspomnianą społecznością, która zamieszkiwała Żuławy jak i samą opowieścią. 

Mennonitka i hrabia to poniekąd banalna historia bo opowiada o miłości, która jak wiadomo w literaturze nie ma granic. 

Ale czy tak będzie w  książce Sylwii Kubik? Co bohaterowie będą musieli poświęcić aby móc być razem  i to w zgodzie ze swoimi przekonaniami? Czy to będzie Gretchen a może Józef? Które z nich postawi na szali swój los? Oraz jakim kosztem?

Gretchen to tytułowa mennonitka, która w pewną zimową noc wraz z bratem ratuje podróżujących Polaków od pewnej śmierci. Bowiem pod nieobecność rodziców jedno z rodzeństwa trafia na przemarzniętych ludzi, którzy potrzebują pomocy w drodze do Gdańska. Przywozi zmarzniętych na kość do domu, gdzie dziewczyna opiekuje się nimi aby doszli do zdrowia. Jak się później okazuje  chorymi są: hrabia ze swoimi sługami.  

Józef to hrabia Koczorowski, który jak na tamte czasy czyli końcówkę XVIII wieku, ma zupełnie inne podejście do zwykłych ludzi. Czyli dla tych, którzy pracują dla wyższych sfer. Co oczywiście nie podoba się większości rodziny. Gdy poznaje młodą mennonitkę oraz podejście jej do życia zakochuje się bez pamięci. I robi wszystko żeby stała się jego żoną. 

Jakie trudności napotka? Kto mu w tym pomoże? Czy to naprawdę się uda? Czy spełni obietnice złożoną dziewczynie? 

Jak widać powieść zawiera wiele zagadek oraz rozterek a co najlepsze dużo ciekawych informacji o samych Mennonitach. O ich stylu życia, podejściu do pracy, wiary i do rodziny. Widać tu jak wiele źródeł odnalazła i jak dużo pracy autorkę kosztowało, aby w ciekawy sposób wpleść pewne fakty do swojej opowieści.

A zrobiła to znakomicie. Bo pomiędzy wszelkimi rozterkami młodych bohaterów czytelnik poznaje świat mennonickiej społeczności, która ma dość sztywne zasady. Opisane lekkim językiem i z plastyczną łatwością losy Gretchen i Józefa czyta się na jednym wdechu. Tu nie da się oderwać od lektury. Dosłownie. Bo mamy tu zderzenie dwóch światów, niesamowity klimat i ciekawych bohaterów, którzy są skłonni do pewnych poświęceń. 

Dlatego tym bardziej ucieszyłam się, że w listopadzie wyjdzie drugi tom tym razem opisujący losy Jacoba, brata Gretchen. A może i dalsze losy bohaterów Mennonitki I hrabiego. Kto to wie…..?

Ja jestem zachwycona i serdecznie polecam. 









poniedziałek, 19 października 2026

Tysiąc bieszczadzkich gwiazd






Mimo, że nie przepadam za książkami świątecznymi wzięłam udział w  naborze recenzenckim, gdyż dotyczył najnowszej książki Katarzyny Fiołek. Autorki na której twórczość trafiłam na wiosnę i w niej  przepadłam. 

Czemu? Co mnie w tej literaturze zachwyca i przekonuje do dalszego poznawania jej książek? Czym tym razem  pisarka zaskoczy czytelnika?

Tysiąc bieszczadzkich gwiazd to historia Łucji oraz Janka oraz ich pokrętnych losów.

Łucja to młoda kobieta, której los nie był wcale łatwy, mimo że mieszkała w bieszczadzkich Lutowiskach. Porzucona z niewyjaśnionych powodów przez matkę i wychowana przez surową babkę robi wszystko aby wyjechać stąd jak najdalej. Do czasu…
 
Janek to jej jedyny przyjaciel, którego rodzina daje dziewczynie namiastkę normalności i ciepła rodzinnego. Z czasem młodzi stają się parą, bo dość często tak jest, że przyjaźń zamienia się w tą pierwszą niezapomnianą miłość. 

I właśnie między innymi ta dawna iskra miłości powoduje nagły powrót Łucji w Bieszczady. Choć tak na prawdę głównym powodem jest chęć sprzedaży rodzinnego domu. Pewna obaw wyjeżdża z Warszawy aby rozprawić się z przeszłością. 

Czy to się uda? Co z tego wyniknie? Jakie tajemnice wyjdą na jaw? Czy między młodymi znów zaiskrzy? 

Cała historia Katarzyny Fiołek rozgrywa się w zimowym otoczeniu Bieszczad (mimo wielu trudnych doświadczeń Łucji), które otulają swoim niecodziennym bajecznym klimatem a zarazem przypominają bohaterce o dzieciństwie i młodości. 

W książce Tysiąc bieszczadzkich gwiazd pisarka umiejętnie wplata retrospekcje bohaterów, dzięki którym czytelnik dogłębnie poznaje ich rozterki w różnych momentach ich życia. Dzięki czemu zaczyna lepiej rozumieć ich działania. Poza tym porusza ważne aspekty zniknięcia matki Łucji, które finalnie wiele wyjaśniają. Pod każdym kątem. 

Najnowsza książka Katarzyny Fiołek to nie jest żadna słodka opowieść okołoświąteczna, tylko bardzo życiowa historia, która może dotyczyć każdego. I właśnie takie wątki przyciągają mnie i wielu innych czytelników do jej twórczości. Poza tym są świetnie stylowo napisane a wykreowani bohaterowie są tak realni  jak ludzie żyjący obok nas.  

I właśnie dlatego z powieściami Katarzyny Fiolek mam tak, że mimo wielu terminów, po prostu się nimi delektuję. Historią bohaterów, głównym wątkiem, opisami przyrody, które niegdyś w innych lekturach mnie irytowały, a co najważniejsze delikatnym a zarazem wysublimowanym poczuciem humoru. A także plastycznymi scenami seksu. Poza tym często bohaterki są w podobnym wieku do mojego (nie tym razem). Do tego fajnie było znów poczuć klimat Bieszczad. 

Ja jestem zachwycona bo dostałam tu bardzo życiową opowieść związaną z tragedią rodzinną a także tajemnicą. I pozostawiam Was z pytaniem czy uda się sprzedać rodzinną schedę? 

Za egzemplarz recenzencki bardzo dziękuję Wydawnictwu MUZA. 








niedziela, 18 października 2026

Opera Romeo i Julia




Teatralna jesień została rozpoczęta z przytupem, bo po raz drugi w tym sezonie w Teatrze Wielkim w Warszawie. Tym razem mój wybór padł na operę! nie balet pt. Romeo i Julia na podstawie dramatu Williama Szekspira. 

Co najciekawsze libretto do tej opery napisali Francuzi  a nie Brytyjczycy czyli Jules Barbier oraz Michael Carre. Muzykę także skomponował francuski kompozytor czyli Charles Gounod. Prapremiera odbyła się 27 kwietnia 1867 w Paryżu i szybko zyskała sławę zarówno w Europie jak i w USA. 
Obecna inscenizacja polskiej reżyserki Barbary Wysockiej odbyła się natomiast w Dreźnie 3 maja 2025, gdzie  została  dobrze przyjęta. 

Historię kochanków z Werony  (Co prawda zakończenie lekko się różni) każdy zna, tak więc można się skupić na wrażeniach z tego przedstawienia.
Na niesamowitych artystach, którzy grali Romeo i Julię,  czyli Piotrze Buszewskim oraz Gabrieli Legun.
Zaśpiewali  bowiem bardzo przejmująco i przepięknie swoje role. Niektóre arie są niezapomniane i nadal we mnie rezonują. Najbardziej podobały nam się występy śpiewaczki. 

Sceny zbiorowe robią niesamowite wrażenie a muzyka jest fenomenalna. Dzięki wdzięcznym melodiom  oraz delikatnym harmoniom kompozycji dyrygent z orkiestrą plastycznie meandruje między tragedią a liryzmem. I robi to wyśmienicie. 
Co najciekawsze, to jedna z kompozycji bardzo przypomina melodię z piosenki Edith Piaf. 

Opera Romeo i Julia  w reżyserii Barbary Wysockiej mimo prostej scenografii broni się tu znaną dramatyczną historią oraz piękną muzyką oraz brawurowymi ariami śpiewaków. Sceny balkonowa i finałowa  robią wrażenie. Niestety współczesne stroje tu nie do końca pasują. Moja rogata a zarazem romantyczna dusza bardzo się tu rozczarowała. 

Zresztą nie wiem po co na siłę zmieniać scenografię. Publiczność zdecydowanie woli klasyczne przedstawienia i najczęściej się tego spodziewa. I nie ma tu się co dziwić. 
Nowoczesność jest owszem dobra ale w tym czego widz nie zna, bo jest to coś zupełnie innego pod każdym kątem. 

Mimo to, polecam serdecznie. 
Choć wątpię aby bilety były jeszcze dostępne. 
P.s. Ja kupowałam w maju. 



środa, 7 października 2026

Zaplątana w Rodzinne Tajemnice



Muszę się przyznać, że dawno tak w jednym ciągu nie czytałam całego cyklu. Jednakże współpraca recenzencka tego wymagała aby poznać i  móc zrozumieć pobudki i emocje bohaterów Agnieszki Milewskiej.  Tu po prostu nie da się czytać jednego tomu nie znając całego kontekstu historii Magdy i Rafała.

Kolejną częścią tej serii jest Zaplątana w rodzinne tajemnice, gdzie wiele rzeczy się wyjaśnia a inne dopiero po latach wychodzą na wierzch. Pierwsza połowa książki to w większości przyjemna oraz zabawna obyczajówka ale znając perypetie bohaterki z poprzednich tomów cyklu czytelnik czeka na coś zaskakującego. I pojawia się tym razem trup w rodzinnym siedlisku. Kim jest nie wiadomo i na szczęście Magda tą zagadkę pozostawia policji,  gdyż sama  ma wiele innych rzeczy na głowie. 

Ale jak długo wytrzyma? Czy niepokojące znaki na budowie mają coś z tym wspólnego? I o co tu tym razem chodzi? Co jeszcze się musi wydarzyć?  Jakie tajemnice wyjdą na jaw? Czy dawne opowieści dziadków nie były wcale bajką?

Druga połowa powieści  to cały czas jakaś akcja związana z główną bohaterką. Tym razem kłopoty same sie pojawiają i cały czas nie wiadomo dlaczego Magda jest prześladowana. I przez kogo? 

W tej części Zaplątanej nic już nie jest już takie proste. Dużo trudniej jest odgadnąć kto jest mordercą a pod koniec zagadka goni zagadkę. Ciekawe kto tym razem szybciej je rozwiąże policja czy może jednak Magda z Wilkiem. 
Akcja tu nabiera jeszcze większego tempa, od którego trudno się oderwać.  Dowodem tego jest fakt, że  przeczytałam książkę Agnieszki Milewskiej w niecałe dwa dni mimo wielu przeciwności. 

Bowiem jest tu świetna akcja, dobrze rozwinięty wątek obyczajowy pomiedzy głównymi bohaterami oraz świetne poczucie humoru. Wiele razy uśmiałam się nad książką. Kto wie co będzie dalej ale widać po tej serii niezwykly rozwój autorki. I trzymam za to kciuki, bo  teraz dużo lepiej czyta się historie stworzone przez Agnieszkę Milewską. Brawo. 

Teraz pozostalo mi czekanie na następny tom, bo niepokorni bohaterowie podobno powrócą. Ciekawe z czym tym razem....

Bardzo dziękuję za egzemplarz recenzencki wydawnictwu Brda i za możliwość poznania tej niezwykłej historii.  

Polecam serdecznie 





niedziela, 4 października 2026

Znowu Zaplątana.....


Cykl Zaplątana Agnieszki Milewskiej to seria książek, od których ciężko się oderwać.  Dlatego też zaraz po pierwszej części czym prędzej wzięłam drugą aby poznać dalsze losy bohaterów.  

Czym tym razem autorka mnie zaskoczyła? W jaką tematykę wprowadzi czytelnika? Co znowu nawywija jej bohaterka i dlaczego?

Jak już wiadomo Magda na koniec „Zaplątanej w morderstwo” została porwana.  Jednakże w  „Zaplątanej w porwanie” ten wątek jest już zakończony przynajmniej do pewnego stopnia. Bo jak już można zauważyć ta bohaterka ma talent do wpadania w kłopoty. Bo mimo rozwiązania pierwszego wątku dotyczącego tym razem Doroty znowu w kolejne wpada. Tu siły łączą znowu Wilk z policjantem a do tego na scenę wkracza kolejny mroczny bohater czyli tzw. Kruk. Wszyscy starają się rozwiązać problem kolejnego zniknięcia Magdy.... czy skutecznie? 

Agnieszka Milewska jak widać nie ułatwia życia swojej głównej bohaterce i robi to bardzo zgrabnie. Jest to jednak lekko irytujące bo ileż można być tak doświadczanym.  W sumie dzięki temu  porusza ważne tematy takie jak porwania młodych kobiet, które znikają lub giną w brutalny sposób.  Jest to poniekąd ostrzeżeniem, że nie można wierzyć we wszystko co ktoś w internecie obiecuje.  Jest tutaj także poruszony kolejny ważny temat związany z policją....

Dość szybka akcja, zwłaszcza w drugiej połowie powieści Milewskiej, lekki styl autorki oraz realni bohaterowie to przepis na świetną kontynuację sensacyjnej Zaplątanej w porwanie. Widać tu wpływ dobrych kryminalnych filmów lub seriali oraz zmianę w redakcji książki.  Pisarka bawi się tu miksem  gatunków bo jest tu trochę kryminału, thrillera i sensacji. Jest to miłe zaskoczenie, bo widać rozwój autorki.  Ciekawe w którą stronę pójdzie w kolejnej części. Może  w jakąś nietypową zagadkę... Tym bardziej, że czekają Magdę i Wilka pewne zmiany.

Ja tu świetnie się bawiłam i jak już przysiadłam wieczorem nad powieścią Agnieszki Milewskiej to nie mogłam się jak zwykle oderwać. Nie róbcie sobie większych przerw, bo ciężko potem wbić się w rytm historii Magdy. A warto poznać dalsze losy jej przyjaciół. I zapomnieć o nieprzyjaznym realnym świecie. 

Polecam serdecznie 








wtorek, 22 września 2026

Zaplątana w Morderstwo czyli kryminalny debiut



Ostatnią wakacyjną lekturą był kolejny debiut, który wyszedł na świat w 2023 roku. Natrafiłam na tą pozycje w wyniku naboru do kolejnej części z serii Zaplątana A.A. Milewskiej. Autorka zwróciła uwagę, że warto czytać od pierwszej części więc tak zrobiłam. 

Zaplątana w morderstwo Agnieszki Milewskiej to głównie kryminał, który  już po kilku zdaniach intryguje czytelnika. Gdyż poznając główną bohaterkę czuje się, że to będzie  niezły galimatias zarówno kryminalny jak i emocjonalny. Gdyż Magda jest dość oryginalną osóbką z temperamentem. 

Dlaczego? Co takiego wydarzy się? Czy to Magda lubi kłopoty, czy raczej one sie jej trzymają? I z jakiego powodu? Co lub kto ma na to wpływ?

Tytułowe morderstwo wydarza się na gminnym festynie, gdzie różni świadkowie łączą je z dawno niewidzianym gangsterem tzw. Wilkiem, który właśnie tam się pojawia.  Czy to jest właściwe podejście? Jednakże podobnie robi policja, ale wiele rzeczy się nie zgadza. Do tego jeszcze dzieje się wiele różnych sytuacji, które mogą być związane z samą Magdą, która bierze sobie za punkt honoru  rozwiązanie zagadki kryminalnej. 

Poza kryminalnym wątkiem pojawia się także historia miłosna. On niebezpieczny a ona uczuciowa.  Najważniejsza dotyczy Magdy a te następne są związane z ważnymi postaciami: policjantem Markiem oraz wierną Dorką i Sysą. I co najważniejsze  to niezwykle przyjemny wątek kobiecej przyjaźni. 

Co z tego wyniknie? Czy Magda wraz z Markiem rozwikła wszystkie sprawy? Czy sprawdzi się tu przysłowie, że przyjaciół poznaje się w biedzie? 

Zaplątana w Morderstwo jest na początku bardzo tajemnicza ale już w pewnym momencie można domyślić się kto wszystkie kłopoty sprowadzał na Magdę. Jednakże bardzo ciekawie jest poprowadzony wątek, jak to policja i Magda dochodzą do podobnych wniosków. Właśnie to wpływa, że w pewnym momencie nie można się oderwać od książki. Jeśli to Was nie przekonuje to przyznam się, że mały włos nie poszłabym na moje ulubione zajęcia. Tak byłam pochłonięta Zaplątaną. 

Zaplątana w morderstwo Agnieszki Milewskiej to lekka pozycja kryminalno-obyczajowa napisana w całkiem dobrym stylu mimo kilku niedopatrzeń korektorskich. Intryguje, bawi i wciąga tak, że można zapomnieć o świecie. Bohaterowie sa bardzo realni, ich kłopoty także. Choć  czasem trudno uwierzyć, że tyle nieprzyjemnych spraw może spaść na jedną osobę. A jednak tak się dzieje.
A końcówka pozostawia czytelnika w zadziwieniu….

Dobrze, że są na szczęście  jeszcze dwie kolejne części, które podobno sporo wyjaśnią…..

Polecam serdecznie